Historie

Ons restaurant is vernoemd naar de Prix de Rome, de oudste en meest prestigieuze aanmoedigingsprijs voor jonge beeldend kunstenaars en architecten. De geschiedenis gaat terug tot 1666, toen Lodewijk XIV, de beroemde Franse Zonnekoning, de prijs in het leven riep om jonge kunstenaars aan te sporen kunst uit de Klassieke Oudheid te bestuderen. Met de ‘Prix de Rome’ kon de winnaar vier jaar lang in Rome gaan werken. De prijs werd in 1808 door Lodewijk Napoleon, de jongere broer van Napoleon Bonaparte, in Nederland geïntroduceerd om ook daar jonge kunstenaars aan te moedigen. Hoewel de prijs zich daarna regelmatig vernieuwd heeft, is het doel nog altijd om getalenteerde beeldend kunstenaars en architecten te stimuleren en hun zichtbaarheid te vergroten.

Wat is nu precies de link tussen ons restaurant en deze prestigieuze kunstenaarsprijs, vraagt u zich af? Dat is Jef Scheffers, een getalenteerde Zuid-Limburgse kunstenaar met wie onze gastvrouw Safiere een zeer bijzondere band had.

Jef Scheffers werd op 28 januari 1906 als Arnold Jacques Joseph (Jef) Scheffers geboren in het Limburgse Beek. Na de HBS begon hij zijn studie aan de Amsterdamse Kunstacademie. In 1929 maakte hij samen met Pie Coenen, Jan en Mathieu Hul, Paul Kromjong, Hub Levigne en Henri Schoonbrood zijn kunstenaarsdebuut op de tentoonstelling ‘Zeven Limburgsche Jongeren’ in het Stedelijk Museum te Maastricht.

Eind jaren twintig kreeg Scheffers grote bewondering voor de in 1916 overleden Vlaamse kunstenaar Rik Wouters. Deze bewondering zou als een rode draad door zijn oeuvre blijven lopen. Dit oeuvre bleef overigens niet onopgemerkt: in 1931 ontving Jef de zilveren Prix de Rome, een enorme eer waar hij zijn leven lang trots op zou blijven. Vier jaar later, in 1935, werd hij aangesteld als directeur van de Middelbare Kunstnijverheidsschool in Maastricht, een functie die hij tot zijn pensioen in 1972 zou vervullen.

“Mijn beste vriend voor het leven”

Jef bleef tot ver na zijn pensioen een grote passie koesteren voor kunst. In de laatste twee jaren van zijn leven verbleef Safiere bij hem thuis in Maastricht, omdat hij wegens zijn ouderdom en slechtziendheid niet alleen mocht blijven. Jef en Safiere spraken uitgebreid over kunst. Zij las hem kunstboeken voor en ging voor hem naar musea. Ze leende met andere woorden haar ogen aan de man die tot haar grote verdriet overleed op 16 december 2009, vlak voor zijn 104de verjaardag.

Als ode aan Jef, die zo trots was op zijn zilveren Prix de Rome, besloten we ons restaurant naar zijn grote prestatie te noemen. Zo leeft hij toch nog een beetje voort!

Deze website maakt gebruik van cookies. Meer informatie vindt u op onze privacybeleid pagina. OK